Sırlar sakladım içimde,
Hiç kimseye ayan olmadan...
Tesellisiz geceler yaşadım gözyaşları içinde…
Hasretler çoğalttım sensizliğin bağrında
Bitmeyen kavgalar ettim
Vicdanımla...
Düşler kurdum sana...
Düşler gerçekleştirmek içindi belki
Oysa...
Her seferinde
Yeniden
O düşleri kovdum usulca,
Hayal şehrinin bilinmezliğine…
İmkânsız düşlerimin özgürlüğünde,
Yüreğime kıvrılıp uyudun...
Korkularla büyüdün içimde,
Doğmayacak çocuğum gibi.
Selamın,
Gurbetten sılaya varış gibiydi...
Nefes gibiydi gülüşün,
Sebepsiz çöreklendiğin gönlüme...
Yasak anlar yaşadım seninle,
Küçük bir tahta masada,
Otururken karşımda,martıcığım
Gözlerindeki kıvılcımla tutuşurken yüreğim,
Ellerin ellerimde,
Depremler yaşadım sessizce,
Ama Yinede Ben... "Biz" deyip de bir son düşünmedim…

Yeni ve değerli zamanlar umarken, hayatın göstermelik kurgusunda yaşamı başımızdan defetmeyi başardık...
Sözcükler, cümleler ve roller arasında, kendimize hayat tanımlamaları yaparak ve edilgenliğimizi kullanarak ,’ne sunulduysa uygun olan budur ‘adına her şeyi kabullenip, yeni yaşam modelleri var ettik. ‘Doğru budur ‘adına kopyalanmış hayatların taklitçileri olarak, soylu zamanları ve sorunsuz yarınları düş dünyalarımızın tek hâkimi yaptık...
Bir öncekinden devraldığımız yaşam şablonlarımızla, kopyalanmış bir hayatın yaşayanları BİZ; olduk…
Soylu zamanlar umup, sorunsuz yarınlar düşledik... Umutlarımız vardı bizim, şişelere koyup geleceğe yolladık dragostan denizin en derin koyu laciverdine... Hayallerimiz vardı bizim, geleceğe iğneledik... Her beklenen gelecek geldiğinde, ne şişeleri bulabildik nede zaman panosundaki notlarımızı…
İncitilmemiş ruhlar olsun istiyorduk gözlerimizin arkasından bakan… Bir masal ülkesinde var olmak için roller giyiniyor, roller çıkartıyorduk... Ve soruyorduk...
Neden? Sorusunun başladığı cümlelerde arıyorduk hiç tanımadığımız bizleri...
Artık rollerimiz ve şablonlarımız olmadan kendimizi tanımıyorduk... Hep birilerinin ve bir şeylerin tanımlamalarında yaşam içinde kullanılıyorduk...
Çünkü biz yaşantılarımız içine doğmamıştık… Kaç kişi kendi yaşantısında büyümüştü ya da kaç kişi kendi yaşamının tanımlamasını cesurca ortaya koyuyordu... Onaylanmak isteyen canlılardık... Alkışlanmak için, genel yaşam kriterlerine sahip çıkıyorduk…
Bizden önce icat edilmiş ama bize de ait olan dünya gerçeklerimiz vardı bizim...
Aslında her şey değişiyordu... Dünya gerçeklerimizde…
Biz değişimi görmek istemiyorduk... Değişimin parçası olmak yeni bir bilginin yani; ‘Değişime uğrayan hiçbir şey gerçek olamaz’ bilgisinin tanımlayıcısı olmak istemiyorduk... Korkuyorduk belki de, belki de sorumluluğumuzu almak zor geliyordu... Yenidünya ve kendimize ait kriterler içinde var olmanın, nasıl bir şey olduğunu öğrenmek istemiyorduk belki de... Sonuç her ne olursa olsun bizi kapsıyordu her şey…
Bir şey, bir tek şey olmak bize yetemiyordu...
Kendimiz olmak, biz olmak...
Başkalarının korkularına, yargılarına, olması gerekirlerine, yani hayat şablonlarına sığdırmaya çalıştığımız yaşamlarımızla kıvrandırdığımız ruhlarımız var artık bizim... Sahibi olmadığımız hayat parçası yaşamlarımız içinde, yitirdiğimiz varlığımız, geçmiş ve gelecek arası şimdide, soylu ve büyük zamanlar umarak yaşamaya devam ediyor... Bu umud bizim...
Geçmişi beğenmeyip ( çünkü o bizim değildi) , geçmişten ve yaşam kriterlerinden(!) sentezler yaparak, geleceği kurgularken, kendimiz olmak için son şansımız olan şimdiyi yok ediyoruz...
Kendimiz olanı tanıyabilmek için sadece şimdimiz var bizim...
Nereye kadar sürecek ya sonumuz?